Talk Talk - It's my Life (02-1984)
Er zijn albums die mij onmiddellijk terug laten verlangen naar de jaren tachtig. It’s My Life van Talk Talk is daar een mooi voorbeeld van. Zodra de eerste tonen van ‘Dum Dum Girl’ klinken, herken ik de sfeer van die periode en denk ik terug aan hun live optreden in Groningen. Toch is dit geen plaat die uitsluitend op nostalgie drijft. Wanneer ik er opnieuw naar luister, ontdek ik steeds weer kleine details die me eerder misschien niet zijn opgevallen. Talk Talk was in 1984 duidelijk bezig een eigen geluid te ontwikkelen, waarbij de grenzen van de gewone synthpop langzaam werden verlegd.
It’s My Life is het tweede album van de Britse band en verscheen in februari 1984. Na het debuut The Party’s Over koos Mark Hollis voor een iets andere aanpak. De oorspronkelijke toetsenist Simon Brenner was vertrokken en producer en toetsenist Tim Friese-Greene werd een belangrijke muzikale partner. Hoewel hij nooit officieel tot de band zou behoren, was zijn invloed op deze plaat bijzonder groot. De combinatie van elektronische instrumenten, echte drums, basgitaar en gitaren geeft het album een voller en natuurlijker geluid.
Het openingsnummer ‘Dum Dum Girl’ is een vlotte binnenkomer. Ik vind het een prima start, al behoort het niet tot mijn favorieten. Met ‘Such a Shame’ wordt het interessanter. De herkenbare melodie, het ritme en de karakteristieke stem van Hollis maken dit tot een van de bekendste nummers van Talk Talk. Het lied is geïnspireerd door het boek The Dice Man, waarin toeval een belangrijke rol speelt bij het nemen van beslissingen. Dat levert een bijzonder onderwerp op voor een popsong. Ik geef het nummer een 8.
Maar mijn absolute favoriet staat op de derde plaats. ‘Renée’ krijgt van mij een 10 en dat is niet zonder reden. Het nummer neemt ruim zes minuten de tijd en laat een heel andere kant van de band horen. De muziek krijgt alle ruimte en de zang van Hollis klinkt ingetogen en bijna kwetsbaar. Ik vind dit een prachtig nummer, juist omdat het nergens probeert indruk te maken. Het blijft boeien zonder dat er veel gebeurt. Voor mij is dit een van de hoogtepunten van het album.
Daarna volgt de titelsong ‘It’s My Life’. Een heerlijke combinatie van een aanstekelijke melodie, een stevige ritmesectie en een herkenbaar refrein. Het is zo'n nummer dat ik na afloop nog gemakkelijk in mijn hoofd heb zitten. De videoclip, waarin Hollis aanvankelijk weigert mee te doen aan het gebruikelijke playbackspelletje, past eigenlijk uitstekend bij zijn eigenzinnige karakter. (9)
Met ‘Tomorrow Started’ volgt opnieuw een hoogtepunt. Ik waardeer vooral de opbouw en de manier waarop de verschillende instrumenten elkaar aanvullen. Ook hier klinkt Talk Talk minder als een doorsnee synthpopband en meer als een groep die rustig haar eigen koers bepaalt. Een 9 is dik verdiend.
‘The Last Time’ vind ik eveneens een sterk nummer, maar met een 8 blijft het net onder mijn persoonlijke favorieten. Dat geldt niet voor ‘Call in the Night Boy’. De bijzondere sfeer, het pianospel en de ritmische begeleiding maken het voor mij een van de mooiste momenten van de plaat. Ook dit nummer krijgt een 9.
‘Does Caroline Know?’ is wat toegankelijker en heeft een prettig, licht funky karakter. Het is een aangename afwisseling, al vind ik het niet helemaal op het niveau van de sterkste nummers. Mijn waardering is een 7. Afsluiter ‘It’s You’ krijgt een 8 en vormt een passend einde. Het nummer laat me achter met het gevoel dat ik nog best een keer naar de hele plaat wil luisteren.
Wat me vooral bevalt, is de afwisseling tussen herkenbare popmuziek en meer uitgesponnen, bedachtzame composities. Talk Talk staat hier nog met één been in de synthpop van de jaren tachtig, maar kijkt ondertussen al voorzichtig over de grenzen daarvan heen. Op latere albums zou Mark Hollis die ontwikkeling nog veel verder doorvoeren.
Voor mij is It’s My Life een bijzonder geslaagde plaat. Niet ieder nummer raakt me even sterk, maar de kwaliteit blijft over de hele linie overeind. Met ‘Renée’ als absolute uitschieter en ‘Tomorrow Started’ en ‘Call in the Night Boy’ als twee andere persoonlijke favorieten heb ik weinig reden tot klagen. Het is een album waarop de jaren tachtig goed vertegenwoordigd zijn, zonder dat het gedateerd aanvoelt. En dat vind ik misschien wel de grootste verdienste van Talk Talk.
WAARDERING: 8,3