Nemorous
Soms houdt een band op te bestaan, maar zijn de muzikale ideeën nog lang niet uitgeput. Dat lijkt ook het geval bij de Britse formatie Nemorous. De groep heeft namelijk een duidelijke link met Wodensthrone, een band die binnen de Britse atmosferische black metal een stevige naam had opgebouwd. Toen Wodensthrone uiteenviel, betekende dat voor een aantal betrokken muzikanten niet het einde van hun muzikale avontuur. Er was kennelijk nog genoeg te vertellen.
Nemorous ontstond in 2018 en bracht enkele muzikanten met een gezamenlijke geschiedenis opnieuw bij elkaar. Onder hen bevonden zich gitarist Michael Blenkarn, bassist Phil Heckles en drummer Ian Finley, die eerder bij Wodensthrone actief waren. Ook toetseniste Alexandra Durning maakte deel uit van de oorspronkelijke bezetting. Later werd de groep uitgebreid met gitarist Rob Hindmarsh en zanger Nick Craggs.
Ik vind het altijd wel aardig wanneer muzikanten na het einde van een band niet bij de pakken neerzitten, maar gewoon een nieuwe naam bedenken en verdergaan. Het verleden is dan niet verdwenen, maar krijgt een andere vorm. Dat Nemorous muzikaal raakvlakken heeft met Wodensthrone is dan ook niet zo verwonderlijk. Toch is het geen poging om oude tijden opnieuw tot leven te wekken.
De muziek bevindt zich in de hoek van de atmosferische black metal. Dat betekent stevige gitaren, krachtige drums en ruwe zang, maar ook veel aandacht voor melodie en sfeer. Het is muziek die niet altijd haast heeft. Lange composities zijn eerder regel dan uitzondering en de gitaren krijgen regelmatig de gelegenheid om een melodie rustig uit te werken. Wie alleen op zoek is naar een onafgebroken storm van gitaargeweld, zal hier misschien even aan moeten wennen.
In 2021 verscheen de eerste EP, eenvoudigweg Nemorous getiteld. Met een speelduur van ongeveer 36 minuten was het eigenlijk al een behoorlijk serieus visitekaartje. De vijf nummers maakten duidelijk dat de groep niet van plan was om voorzichtig aan de zijlijn te blijven staan. Er was voldoende materiaal om een eigen geluid neer te zetten.
Opvallend is de afsluiter The Wind That Cracks the Leaves, een bewerking van een nummer van In Gowan Ring. Dat is niet direct een naam die ik met black metal zou verbinden. Juist daarom vind ik die keuze interessant. Het laat zien dat de muzikanten hun inspiratie ook buiten hun eigen genre zoeken. Een beetje muzikale nieuwsgierigheid kan nooit kwaad.
Daarna duurde het even voordat er nieuw werk verscheen. Pas in 2025 kwam het eerste volledige album uit: What Remains When Hope Has Failed. De plaat bevat zes nummers en duurt ruim 43 minuten. De titels zijn niet bepaald vrolijk, met namen als The Wyrm at World's End, This Rotten Bough en Sky Avalanche. Het klinkt allemaal alsof een zonnige vakantie niet direct op het programma staat.
Met Quiescence werd vooraf een eerste indruk van het album gegeven. Het nummer duurt ruim acht minuten en biedt voldoende ruimte voor de verschillende kanten van de band. De muziek kan stevig uitpakken, maar er is ook aandacht voor rustige passages en melodische ontwikkelingen. De afsluiter en tevens titeltrack duurt zelfs ruim tien minuten. Dat vraagt natuurlijk iets van de luisteraar, maar binnen dit genre vind ik dat geen bezwaar. Zolang een compositie voldoende te bieden heeft, hoeft de stopwatch er niet bij.
Bij het beluisteren van de muziek moet ik denken aan groepen als Agalloch, Saor en Wolves in the Throne Room. Niet omdat Nemorous precies hetzelfde klinkt, maar vanwege de aandacht voor sfeer, natuur en melancholie. De muziek heeft iets weids en soms bijna filmisch. Je krijgt het gevoel dat de muzikanten liever een compleet landschap schilderen dan een verzameling losse nummers afleveren.
Wat ik prettig vind, is dat Nemorous niet voortdurend probeert indruk te maken met technische hoogstandjes. Natuurlijk kunnen de muzikanten spelen, maar ze lijken vooral geïnteresseerd in het grotere geheel. De gitaren, drums, zang en toetsen hebben ieder hun functie. Het resultaat is muziek waarin de verschillende onderdelen elkaar aanvullen.
De Britse metalscene heeft door de jaren heen heel wat interessante atmosferische bands voortgebracht. Nemorous mag wat mij betreft aan dat rijtje worden toegevoegd. De groep heeft met haar achtergrond bij Wodensthrone een herkenbaar vertrekpunt, maar probeert daar wel degelijk een eigen vervolg aan te geven.
Ik vind het vooral een sympathieke ontwikkeling. Geen overdreven haast, geen geforceerde vernieuwing en geen poging om met allerlei kunstgrepen de aandacht te trekken. Gewoon muzikanten die hun ideeën verder uitwerken en daar de tijd voor nemen.
Nemorous zal waarschijnlijk niet bij iedereen onmiddellijk een belletje doen rinkelen. Dat hoeft ook niet. Soms kom je een band tegen die niet meteen alle aandacht opeist, maar die bij nadere kennismaking steeds interessanter wordt. Met What Remains When Hope Has Failed heeft de groep in ieder geval laten horen dat er voldoende ideeën aanwezig zijn om verder te bouwen.
En wie weet wordt Nemorous uiteindelijk wel meer dan alleen de muzikale erfgenaam van Wodensthrone. Dat zou een mooie ontwikkeling zijn.