De EP verscheen bij het Britse label 4AD en bevat drie verschillende nummers, plus een langere versie van de titelsong. Elizabeth Fraser zingt, Robin Guthrie laat zijn gitaar vreemde bochten maken en bassist Will Heggie zorgt voor de lage tonen. Dat klinkt als een vertrouwd recept voor Cocteau Twins, maar er is een bijzonderheid: de band werkte ditmaal met een externe producer, Alan Rankine, die bekend was van The Associates. Dat bleek niet de gelukkigste samenwerking. De bandleden waren achteraf niet tevreden over het resultaat.

Als luisteraar kan ik daar best begrip voor opbrengen. Soms hoor je dat een band nog niet helemaal heeft gevonden wat hij zoekt. Tegelijkertijd vind ik het aardig dat deze EP niet simpelweg een herhaling is van hun eerste werk. Het geluid is wat directer en de muziek lijkt minder vanzelfsprekend in elkaar over te lopen. Dat maakt Peppermint Pig misschien niet tot de beste kennismaking met de groep, maar wel tot een boeiend tussenstation.

1. Peppermint Pig – 7/10

De titelsong opent de EP met een gitaarpartij die niet meteen alle geheimen prijsgeeft. Het geluid is hoekig, de ritmes zijn stevig en de stem van Fraser zweeft daar op haar eigen manier tussendoor. Ik vind het een nummer dat vooral groeit wanneer ik het niet te kritisch probeer te ontleden. De melodie hoeft niet netjes op tafel te liggen om toch te blijven hangen. Een ruime voldoende dus, al mis ik soms de betovering die de band op zijn beste momenten weet op te roepen.

2. Laugh Lines – 7/10

Bij Laugh Lines valt de bas me op. Die krijgt behoorlijk wat ruimte en geeft het nummer een stevige ondergrond. De gitaar klinkt ondertussen wat weerbarstig, alsof hij niet helemaal van plan is zich aan de regels te houden. Dat past eigenlijk wel bij de band. Ik vind het een aardige compositie, maar het is niet zo'n nummer waarbij ik na afloop onmiddellijk op de herhaalknop druk. Het heeft zijn charme, alleen blijft die charme voor mij een beetje op afstand.

3. Hazel – 7/10

Hier hoor ik weer duidelijk waarom de stem van Elizabeth Fraser zo belangrijk is voor het geluid van Cocteau Twins. Ze zingt op een manier die niet altijd vraagt om een letterlijke uitleg. Ik hoef niet precies te weten wat ze bedoelt om van haar zang te genieten. Hazel is bovendien compact en heeft een sfeer die goed bij de vroege jaren van de groep past. Toch geef ik ook dit nummer een zeven. Ik waardeer het, maar het raakt me net niet diep genoeg om hoger uit te komen.

4. Peppermint Pig (12-inch version) – 8/10

De langere versie van de titelsong vind ik het interessantst. Met ruim vijf minuten krijgt de muziek meer tijd om zich te ontwikkelen. De extra ruimte en de meer dansbare accenten geven het nummer een ander karakter dan de kortere versie.

Als ik Peppermint Pig als geheel beoordeel, kom ik uit bij een gematigd positief oordeel. Ik hoor geen mislukte plaat, maar wel een EP waarop de verschillende onderdelen niet helemaal op hun plaats lijken te vallen. Dat is achteraf misschien niet zo vreemd, gezien de onvrede van de band over de samenwerking met Rankine. De EP bleef bovendien de enige uitgave van Cocteau Twins die met een externe producer werd opgenomen.

Ik hoef ook niet iedere plaat van een favoriete band als een meesterwerk te beschouwen. Soms is het juist aardig om te horen hoe een groep onderweg een verkeerde afslag neemt en daarna weer verdergaat. Peppermint Pig is voor mij zo'n plaat: geen snoepje dat meteen alle andere lekkernijen doet vergeten, maar wel eentje dat ik met plezier uit de trommel haal. En dankzij de langere slotversie eindig ik uiteindelijk met een glimlach.

WAARDERING: 7,3