Sommige albums moet je een tweede kans geven. Dat had ik met Definitely Maybe van Oasis. Toen ik het album destijds voor het eerst opzette, hoorde ik vooral een stel jonge gasten met veel bravoure. Het klonk luid, zelfverzekerd en soms zelfs een beetje arrogant. Overtuigen deed het toen echter niet. Maar naarmate ik vaker luisterde, begon ik te begrijpen waarom dit album in 1994 zoveel indruk maakte. Het was niet zomaar een verzameling liedjes. Het voelde als een groep muzikanten die ervan overtuigd was dat de wereld aan hun voeten zou liggen.

Wat mij meteen opvalt aan het album, is de energie. Vanaf de openingsklanken van "Rock 'n' Roll Star" spat het zelfvertrouwen uit de luidsprekers. Alsof Liam Gallagher tegen iedereen wil zeggen: kijk maar goed, wij gaan het maken. Achteraf gezien kreeg hij nog gelijk ook. Oasis groeide binnen korte tijd uit tot een van de grootste Britse bands van de jaren negentig.

Toch is het niet alleen die bravoure die het album zo aantrekkelijk maakt. Onder alle grote woorden en stoere houding hoor ik ook iets menselijks. Veel nummers gaan over dromen, ontsnappen aan een saai bestaan en geloven dat er meer mogelijk is dan de omgeving waarin je bent opgegroeid. Dat gevoel maakt het album tijdloos. Je hoeft niet uit Manchester te komen om dat te herkennen.

Toen ik "Live Forever" voor het eerst echt aandachtig beluisterde, begreep ik waarom dit nummer zo vaak wordt genoemd als een van de hoogtepunten van Oasis. Het heeft iets optimistisch zonder sentimenteel te worden. De melodie blijft hangen en het refrein voelt als een kleine overwinning op de dagelijkse sleur. Niet voor niets werd het een van de nummers waarmee de band definitief doorbrak.

Ook "Supersonic" blijft een fascinerend nummer. Het klinkt alsof het in een opwelling is geschreven, maar juist daardoor heeft het iets natuurlijks. Het nummer straalt een ontspannen coolheid uit die veel bands proberen te bereiken maar zelden echt vinden. Dat geldt wat mij betreft minder voor "Cigarettes & Alcohol". Dat nummer heeft iets ongecompliceerds en dat werkt niet altijd goed uit,.

Wat ik misschien nog wel het mooist vind, is dat het album nergens probeert modern of slim te klinken. Oasis keek openlijk naar voorbeelden uit het verleden, vooral naar de grote Britse gitaarbands uit de jaren zestig en zeventig. Toch voelt Definitely Maybe niet als een nostalgische oefening. Het klinkt juist fris en levendig, alsof oude ideeën nieuw leven worden ingeblazen.

Het verhaal achter de opnamen vind ik ook bijzonder. De eerste opnames vielen tegen en de band was niet tevreden. Pas na verschillende pogingen werd het geluid gevonden waar Oasis naar zocht. Dat hoor ik terug op het album. Alles klinkt groot, maar tegelijk ook een beetje rommelig op een prettige manier. Alsof de muziek elk moment uit de bocht kan vliegen zonder daadwerkelijk te ontsporen.

Mijn favoriete moment zit misschien wel in "Slide Away". Dat nummer laat zien dat Oasis meer kon dan alleen stoer doen. Hier hoor ik emotie, verlangen en een melodie die moeiteloos overeind blijft. Het is een van die nummers die steeds beter wordt naarmate ik vaker luister.

Wat mij vooral bijblijft na afloop van Definitely Maybe is het enthousiasme. Dit is geen album van muzikanten die voorzichtig hun eerste stappen zetten. Dit klinkt als een band die de deur intrapt en direct de hoofdrol opeist. Soms hoor ik kleine oneffenheden, maar juist die maken het menselijk. Perfectie was duidelijk niet het doel. De overtuiging was veel belangrijker.

Ruim dertig jaar na verschijnen begrijp ik goed waarom zoveel mensen dit album nog steeds koesteren. Voor mij voelt Definitely Maybe als een momentopname van een jonge band die niets te verliezen had en alles wilde winnen. Dat hoor ik in elke gitaar, elk refrein en elke regel die Liam Gallagher eruit gooit. En misschien is dat wel de grootste kracht van dit album: het laat me geloven dat grote dromen soms echt kunnen uitkomen.

WAARDERING: 7,6