Oasis - (What's the Story) Morning Glory (02-10-1995)
In 1995 had Oasis weinig reden om bescheiden te zijn. Het debuutalbum Definitely Maybe was een groot succes geworden en de gebroeders Gallagher hadden inmiddels ontdekt dat je met goede liedjes, een grote mond en de nodige onderlinge ruzies behoorlijk ver kon komen. De verwachtingen voor de opvolger waren dan ook hooggespannen. Met (What's the Story) Morning Glory? werd duidelijk dat Oasis niet van plan was om rustig aan te doen. Integendeel, de band wilde groter, luider en vooral succesvoller worden. Dat lukte aardig, want het album groeide uit tot een van de bekendste Britse platen van de jaren negentig.
Wat mij bij het beluisteren vooral opvalt, is hoe gemakkelijk Oasis sterke melodieën weet te combineren met een behoorlijk stevig geluid. De gitaren staan vaak nadrukkelijk op de voorgrond, de drums klinken krachtig en Liam Gallagher zingt alsof hij zich nergens iets van aantrekt. Dat laatste is natuurlijk een belangrijk onderdeel van de aantrekkingskracht van Oasis. Zijn wat nasale stemgeluid is misschien niet ieders smaak, maar bij deze muziek past het uitstekend.
Het album begint met Hello, een nummer dat meteen duidelijk maakt wat ik kan verwachten. Na een wat misleidend rustig begin trekken de gitaren flink van leer. Liam klinkt zelfverzekerd en de muziek heeft een aanstekelijke energie. Ik vind het een uitstekende opener die bij mij zonder moeite een 8 verdient. Het daaropvolgende Roll With It houdt de vaart erin. Een eenvoudige, maar bijzonder effectieve rocker met een refrein dat al snel blijft hangen. Niet ingewikkeld, wel lekker. Ook hiervoor geef ik graag een 8.
Met Wonderwall komen we bij een van de beroemdste nummers van Oasis. Het is zo'n liedje dat je waarschijnlijk al honderden keren hebt gehoord, ook wanneer je daar niet bewust voor hebt gekozen. De akoestische gitaar, de strijkers en Liams karakteristieke zang maken het onmiddellijk herkenbaar. Toch merk ik dat de enorme populariteit van een nummer niet automatisch betekent dat ik het ook tot de beste van een album reken. Ik vind Wonderwall zonder meer goed, maar kom niet verder dan een 7. Datzelfde geldt voor Don't Look Back In Anger, waarin Noel Gallagher zelf de zang voor zijn rekening neemt. De verwijzingen naar The Beatles zijn nauwelijks te missen, zeker in de piano-intro. Het is een fraai opgebouwde compositie met een sterk refrein, maar ook hier houd ik het bij een 7.
Een nummer dat bij mij juist hoger eindigt, is Hey Now!. Opmerkelijk genoeg behoort dit niet tot de bekendste liedjes van het album. Misschien maakt dat het voor mij juist aantrekkelijk. Het heeft een wat slepend karakter, maar de gitaren en de melodie zorgen ervoor dat ik geboeid blijf. Het nummer krijgt ruim de tijd om zich te ontwikkelen en dat bevalt me uitstekend. Voor mij is dit een van de aangename verrassingen van de plaat en zeker een 8 waard.
Na Hey Now! volgt een kort instrumentaal fragment van The Swamp Song. Later op het album duikt nog zo'n stukje op. Ik begrijp dat deze fragmenten bedoeld zijn om de nummers met elkaar te verbinden, maar voor mij voegen ze weinig toe. Het zijn opvullers die ik bij mijn beoordeling buiten beschouwing laat. Gelukkig duurt het eerste fragment nog geen minuut en gaat het daarna gewoon verder met waar Oasis goed in is.
Some Might Say is weer zo'n typisch Oasis-nummer waarin de gitaren nadrukkelijk aanwezig zijn en het refrein uitnodigt om mee te zingen. Het was bovendien de eerste Britse nummer 1-hit van de band. Ik hoor waarom het destijds aansloeg, al vind ik het persoonlijk niet een van de absolute hoogtepunten. Een 7 is voor mij een passende waardering.
Met Cast No Shadow kiest Oasis voor een wat rustiger aanpak. Het nummer heeft een aangename melodie en laat horen dat de band ook zonder overdonderende gitaren overtuigend kan klinken. Vooral de combinatie van de akoestische begeleiding en de zang spreekt me aan. Het is een mooi moment op de plaat, hoewel ik ook hier op een 7 uitkom.
Daarna volgt She's Electric, een vrolijk en enigszins ondeugend liedje dat duidelijk laat horen hoeveel Oasis aan de Britse popmuziek van de jaren zestig heeft ontleend. Het nummer heeft iets luchtigs en ongecompliceerds. Ik moet er wel om glimlachen, want de tekst is bepaald geen hoogstaande poëzie. Maar dat hoeft ook niet altijd. Soms is een prettig melodietje voldoende om een nummer de moeite waard te maken. Voor mij opnieuw een 7.
Het titelnummer Morning Glory brengt vervolgens de nodige opwinding terug. Dit is Oasis zoals ik de band graag hoor: stevige gitaren, een opzwepend ritme en Liam Gallagher die zich met hoorbaar plezier door het nummer heen werkt. De productie is behoorlijk vol, maar dat past uitstekend bij de uitbundigheid van de muziek. Ik vind dit een van de sterkste momenten van het album en geef het dan ook een 8. Hier hoor ik een band die precies weet hoe hij een overtuigende rocker moet neerzetten.
Na het tweede korte instrumentale tussendoortje volgt met Champagne Supernova de afsluiting. En wat voor een. Met ruim zeven minuten is het verreweg het langste nummer van de plaat. Het begint rustig, bijna dromerig, maar groeit langzaam uit tot een indrukwekkend geheel waarin de gitaren steeds meer ruimte krijgen. Ook Paul Weller levert hier een bijdrage op gitaar. Ik vind het een bijzonder geslaagde afsluiter. De tekst roept allerlei vragen op en is niet altijd even logisch, maar bij Oasis heb ik nooit het gevoel gehad dat alles verklaard moet worden. De muziek doet hier het belangrijkste werk. Champagne Supernova krijgt van mij een verdiende 8.
Als ik het album in zijn geheel bekijk, hoor ik vooral een band die op het juiste moment over een verzameling bijzonder sterke liedjes beschikte. Noel Gallagher had kennelijk een periode waarin de melodieën bijna vanzelf kwamen. Dat de opnames niet altijd even harmonieus verliepen, verbaast me nauwelijks. De broers Gallagher stonden immers niet bekend om hun diplomatieke vaardigheden. Toch heeft die onderlinge spanning de kwaliteit van de muziek blijkbaar niet in de weg gestaan.
Wat ik ook aardig vind, is dat mijn persoonlijke favorieten niet helemaal overeenkomen met de bekendste nummers. Natuurlijk zijn Wonderwall en Don't Look Back In Anger belangrijke klassiekers, maar ik beleef minstens zoveel plezier aan Hey Now! en Morning Glory. Dat maakt het album voor mij interessanter dan alleen een verzameling grote hits.
Met vijf achten en vijf zevens kom ik, wanneer ik de twee instrumentale opvullers niet meetel, uit op een gemiddelde van 7,5. Dat lijkt me een prima afspiegeling van mijn waardering. What's the Story) Morning Glory? is een bijzonder prettig album dat na al die jaren nog altijd overeind blijft. Misschien is niet ieder nummer even bijzonder, maar zwakke liedjes hoor ik eigenlijk niet. En dat is voor een plaat die destijds zo nadrukkelijk de wereld wilde veroveren toch een mooie prestatie.
Oasis had in 1995 een grote mond. Met dit album hadden ze daar gelukkig ook alle reden toe.
WAARDERING: 7.8