Wanneer ik The Magnificent Moodies opzet, moet ik mezelf steeds even er aan herinneren dat ik naar dezelfde band luister die later Days of Future Passed, In Search of the Lost Chord en al die andere beroemde albums zou maken. Als je die latere platen goed kent, is dit debuut bijna een verrassing. Het voelt alsof je een oude foto tegenkomt van iemand die je al jaren kent, maar die er toen heel anders uitzag.

Het album verscheen in 1965 en is het enige studioalbum van de oorspronkelijke bezetting met zanger en gitarist Denny Laine. De latere bekende namen Justin Hayward en John Lodge waren nog niet in beeld. De muziek bestaat grotendeels uit rhythm-and-blues-, soul- en beatnummers, aangevuld met enkele eigen composities van Denny Laine en Mike Pinder.

Wat mij direct opvalt, is hoe stevig de band speelt. Dit zijn jonge muzikanten die duidelijk verliefd zijn op Amerikaanse soul en rhythm-and-blues. Je hoort invloeden van James Brown, Willie Dixon en andere Amerikaanse artiesten overal doorheen.

Toch moest ik af en toe glimlachen. Niet omdat het echt slecht is, maar ook niet echt goed en omdat ik steeds zat te wachten op die typische Moody Blues-magie die later zou komen. Die zwevende mellotrons, die filosofische teksten, die dromerige sfeer en die lange muzikale reizen zijn hier vrijwel afwezig. In plaats daarvan krijg ik een band die vooral wil swingen en laten horen dat ze een goede livegroep zijn.

Het bekendste nummer van dit album is natuurlijk Go Now. Dat lied springt er nog steeds uit. Het heeft emotie, een sterke melodie en een zangpartij die blijft hangen. Niet voor niets werd het een grote hit. Als ik luister, hoor ik in dit nummer eigenlijk al wel een klein beetje van de gevoeligheid die later zo belangrijk zou worden voor de groep.

De rest van het album voelt soms als een verzameling van alles wat een jonge Britse beatgroep in 1965 wilde zijn. Er zijn ruige rhythm-and-bluesnummers, soulcovers en enkele eigen liedjes die al wat meer richting pop gaan. Die eigen nummers vind ik vaak het interessantst. Niet omdat ze meteen meesterwerken zijn, maar omdat je daar voorzichtig kunt horen dat de band meer ambities heeft dan alleen het naspelen van hun voorbeelden.

Wat ik verrassend vind, is dat Mike Pinder en Ray Thomas al aanwezig zijn. Deze muzikanten zouden later een belangrijke rol spelen in het herkenbare Moody Blues-geluid. Hier staan ze echter nog met beide voeten in de beatmuziek van de jaren zestig. Het is alsof je naar de eerste hoofdstukken van een boek kijkt terwijl je het einde al kent.

Tijdens het luisteren moest ik denken aan een oude zwart-witfoto van Londen. Alles oogt vertrouwd, maar tegelijkertijd heel anders dan wat nog gaat komen. Dat gevoel roept dit album bij mij op. Je hoort een groep die nog zoekt. Soms slaan ze een zijweg in, soms vinden ze een interessante melodie, maar nergens krijg je het idee dat ze al weten welke muzikale wereld ze een paar jaar later zullen creëren.

Dat maakt The Magnificent Moodies voor mij toch een bijzondere plaat. Zeker niet omdat het hun beste album is, maar omdat het zo'n mooi momentopname is. Je hoort een jonge band vol enthousiasme en energie. De mannen proberen van alles uit en klinken alsof ze vooral plezier hebben in het spelen.

Een grappig detail uit die periode is dat de groep na het succes van Go Now financieel lang niet zo succesvol bleek als je zou verwachten. Ondanks een nummer 1-hit kregen ze te maken met zakelijke problemen en zagen ze veel inkomsten verdwijnen. Dat maakt het verhaal achter deze plaat achteraf nog wat wranger.

Als ik eerlijk ben, zou ik dit album niet aanraden als eerste kennismaking met The Moody Blues. Daarvoor vertelt het simpelweg niet het verhaal van de band die later wereldberoemd werd. Wie wil weten waarom The Moody Blues zo'n bijzondere plaats in de muziekgeschiedenis hebben gekregen, kan beter beginnen bij Days of Future Passed.

Maar als je nieuwsgierig bent naar waar het allemaal begon, dan is The Magnificent Moodies een fascinerende luisterervaring. Het laat een groep horen die nog niet heeft ontdekt waar haar grootste kracht ligt. Juist daardoor klinkt het album menselijk en spontaan. Ik hoor geen legendarische symfonische rockband. Ik hoor vijf jonge Britten die proberen hun weg te vinden in de bruisende muziekscene van de jaren zestig.

En misschien is dat uiteindelijk de grootste charme van deze plaat. Niet het eindpunt, maar het vertrekpunt. Een album waarop de toekomst nog verborgen zit tussen de soulcovers, de beatnummers en het enthousiasme van een band die nog geen idee heeft van wat haar allemaal te wachten staat.

WAARDERING: 6,4