I Like Trains is een Britse band uit Leeds die in 2004 werd opgericht. De groep wordt meestal ingedeeld bij post-rock, indie rock en alternatieve rock, maar eigenlijk klinkt de band als geen enkele andere. Hun muziek is donker, sfeervol en vaak een beetje plechtig. Grote gitaarpartijen, subtiele toetsen, een strakke ritmesectie en de diepe stem van zanger David Martin vormen al jaren het herkenbare geluid van de groep.

Wat I Like Trains vooral bijzonder maakt, is de keuze van hun onderwerpen. Veel bands zingen over liefde, relaties of het dagelijks leven. I Like Trains kijkt liever naar de geschiedenis. Hun teksten gaan regelmatig over ontdekkingsreizigers, politieke moorden, historische rampen en andere gebeurtenissen waarbij menselijke ambitie en mislukking centraal staan. Daardoor kregen ze al snel een reputatie als een van de meest intellectuele bands binnen de Britse indierock.

De band ontstond dus in Leeds, een stad die al jarenlang bekendstaat om haar levendige muziekscene. De oorspronkelijke bezetting bestond uit David Martin, Guy Bannister, Alistair Bowis en Simon Fogal. Later sloot ook Ian Jarrold zich aan. In de beginjaren brachten ze zelfstandig enkele singles uit voordat ze werden opgepikt door kleine onafhankelijke labels.

Hun eerste belangrijke release was de EP Progress Reform uit 2006. Deze plaat maakte indruk door de combinatie van melancholische melodieën en historische verhalen. Vooral het nummer Terra Nova trok aandacht. Dat lied vertelt het tragische verhaal van de Britse ontdekkingsreiziger Robert Falcon Scott en zijn noodlottige expeditie naar de Zuidpool. Het nummer groeide uit tot een van de bekendste songs van de band.

In 2007 verscheen het debuutalbum Elegies to Lessons Learnt. Veel liefhebbers beschouwen dit nog steeds als het meesterwerk van I Like Trains. De nummers behandelen verschillende historische figuren en gebeurtenissen. Zo gaat Spencer Perceval over de enige Britse premier die ooit werd vermoord. De muziek klinkt tegelijkertijd groots, dreigend en emotioneel. Het album bereikte de Britse indiehitlijst en bezorgde de groep internationale aandacht.

Hoewel de recensies positief waren, verliep de carrière van de band niet zonder problemen. Hun platenmaatschappij Beggars Banquet stopte met de samenwerking. In plaats van op te geven besloot de groep een eigen label op te richten: ILR, oftewel I Like Records. Dat bleek een belangrijk moment in hun geschiedenis.

Via crowdfunding financierde de band vervolgens het album He Who Saw The Deep uit 2010. Op deze plaat verschoof de aandacht enigszins van het verleden naar het heden en de toekomst. De muziek bleef donker en atmosferisch, maar kreeg meer elektronische invloeden. Het album werd goed ontvangen en liet horen dat de groep zich verder ontwikkelde zonder haar identiteit te verliezen.

Twee jaar later verscheen The Shallows. Hierop experimenteerde de band nog meer met synthesizers en moderne productietechnieken. Sommige fans misten de uitgesproken historische thema's van vroeger, terwijl anderen juist genoten van de nieuwe richting. Het album bevestigde in ieder geval dat I Like Trains niet bang was om risico's te nemen.

Na The Shallows werd het enkele jaren stil rond de groep. In 2016 verscheen echter A Divorce Before Marriage, de soundtrack bij een documentaire over de band. Die film liet zien hoe moeilijk het soms is om als onafhankelijke groep te blijven bestaan terwijl de leden ouder worden, gezinnen stichten en gewone banen hebben naast de muziek.

In 2020 maakte I Like Trains een opvallende terugkeer met KOMPROMAT. Op deze plaat richtte de band zich op actuele onderwerpen zoals desinformatie, populisme, sociale media en politieke manipulatie. De historische blik maakte plaats voor een analyse van de moderne wereld. Muzikaal klonk de groep krachtiger en elektronischer dan voorheen, zonder het karakteristieke donkere geluid kwijt te raken.

Een belangrijk onderdeel van de aantrekkingskracht van I Like Trains is de sfeer. Hun muziek wordt vaak vergeleken met bands als Godspeed You! Black Emperor, Sigur Rós, Editors en soms zelfs Joy Division. Toch heeft I Like Trains een eigen identiteit. De diepe zang van David Martin, de langzame spanningsopbouw en de fascinatie voor geschiedenis geven de groep een uniek gezicht binnen de alternatieve muziekwereld.

Hoewel I Like Trains nooit een grote commerciële doorbraak heeft gekend, heeft de band door de jaren heen een trouwe schare fans opgebouwd. Vooral liefhebbers van sfeervolle, intelligente en emotioneel geladen muziek weten de groep te waarderen. Hun albums vragen soms wat geduld van de luisteraar, maar wie zich erin verdiept ontdekt een band die veel meer te bieden heeft dan de gemiddelde rockgroep. Meer dan twintig jaar na hun ontstaan blijft I Like Trains een van de meest interessante en eigenzinnige namen uit de Britse alternatieve muziek.

Albums: