Ierse herrieschoppers met een glimlach

En dan ineens kom je een band tegen waarvan alleen de naam al nieuwsgierig maakt. Madra Salach is zo’n naam. Vrij vertaald uit het Iers betekent het zoiets als “vuile hond”, en dat geeft meteen een indruk van de sfeer die rond deze Ierse formatie hangt. Niet keurig in het gelid, niet gladgestreken en zeker niet gemaakt voor mensen die hun muziek het liefst op de achtergrond laten spelen terwijl ze de belastingaangifte invullen.

Ik stel me voor hoe een groep vrienden ergens in een vochtige Ierse repetitieruimte bijeenkomt. Buiten tikt de regen tegen de ramen, binnen staan versterkers te brommen en wordt er meer gelachen dan gepraat over zakelijke plannen. Sommige bands lijken vanaf dag één een carrièrepad uitgestippeld te hebben. Bij Madra Salach krijg ik eerder het gevoel dat de muziek ontstond omdat stilzitten simpelweg geen optie was.

Wat meteen opvalt, is dat de band een stevige dosis energie in zijn muziek stopt. Hun geluid voelt rauw, maar niet ongecontroleerd. Het is alsof er voortdurend een touwtrekwedstrijd plaatsvindt tussen melodie en chaos. De ene keer wint de melodie, de andere keer trekt de chaos net iets harder. Juist daardoor blijft het interessant.

Ierland heeft natuurlijk een rijke muzikale geschiedenis. Veel mensen denken direct aan folkmuziek, traditionele instrumenten en gezellige pubs waar iedereen na drie nummers meezingt. Madra Salach kiest echter een andere route. De groep laat horen dat moderne Ierse muziek veel meer gezichten heeft. Hun werk klinkt eigentijds en soms zelfs een beetje tegendraads. Alsof ze willen zeggen: leuk die tradities, maar wij gaan vandaag iets anders proberen.

Wat ik aardig vind aan de band, is dat ze niet overdreven serieus klinken. Natuurlijk zit er ambitie achter hun muziek, maar ik hoor ook plezier. Dat is een kwaliteit die vaak wordt onderschat. Sommige artiesten maken muziek alsof ze het gewicht van de hele wereld op hun schouders dragen. Madra Salach lijkt eerder het soort groep dat hard werkt, maar tussendoor ook gewoon kan lachen om een mislukte opname of een verkeerd gespeelde noot.

De aantrekkingskracht van de groep zit ook in hun eerlijkheid. Er klinkt weinig berekening door in hun muziek. Het voelt niet alsof elk detail is ontworpen om een hit te worden. Dat geeft hun werk een menselijke kant. Soms hoor je rafelrandjes, maar juist die maken de nummers geloofwaardig.

Beschouwend bekeken vertegenwoordigt Madra Salach iets wat in muziek altijd belangrijk blijft: eigenheid. In een tijd waarin algoritmes vaak bepalen wat mensen te horen krijgen, is het verfrissend wanneer een band zijn eigen koers volgt. Niet omdat dat commercieel slim is, maar omdat het simpelweg bij hen past.

Dat betekent niet dat alles wat de groep doet revolutionair is. Dat hoeft ook niet. Muziek hoeft niet telkens opnieuw te worden uitgevonden om waardevol te zijn. Soms is het genoeg wanneer een band karakter heeft, overtuiging toont en zijn luisteraars meeneemt in een eigen wereld. Madra Salach slaagt daar behoorlijk goed in.

Aan het einde van een luistersessie blijft vooral een gevoel van levendigheid hangen. De muziek voelt alsof ze gemaakt is door echte mensen met echte ideeën, niet door een commissie die marktonderzoek heeft gedaan. Dat klinkt misschien als een klein compliment, maar in de huidige muziekwereld is het juist een grote verdienste.

Madra Salach zal waarschijnlijk nooit de meest voorspelbare band van Ierland worden. En eerlijk gezegd hoop ik dat ook niet. Sommige groepen zijn op hun best wanneer ze een beetje onvoorspelbaar blijven. Net als die denkbeeldige “vuile hond” uit hun naam zwerven ze liever hun eigen kant op dan netjes het uitgestippelde pad te volgen.

En precies daarin schuilt hun charme.

Albums: