Telephono is het debuutalbum van de Amerikaanse band Spoon. Het album verscheen op 23 april 1996 bij het onafhankelijke label Matador Records. Op dat moment was Spoon nog een jonge band uit Austin, Texas, bestaande uit zanger en gitarist Britt Daniel, drummer Jim Eno en bassist Andy Maguire.

Wat achteraf opvalt, is hoe bescheiden de omstandigheden waren waarin het album werd gemaakt. De plaat werd opgenomen in de garage-studio van producer John Croslin, bekend van de band The Reivers. Het budget bedroeg slechts ongeveer 3.000 dollar. Er werd gewerkt met eenvoudige opnameapparatuur en een achtsporenrecorder. Ondanks die beperkte middelen wist de band een opvallend krachtig geluid neer te zetten.

De nummers zijn kort, energiek en vol gitaren. Invloeden van alternatieve rock, postpunk en indierock zijn duidelijk aanwezig. Veel recensenten vergeleken Spoon destijds met bands als Pixies, Pavement en Wire. Sommige critici vonden die overeenkomsten te groot, terwijl anderen juist vonden dat Spoon die invloeden op een overtuigende manier gebruikte.

Het album telt veertien nummers en duurt iets meer dan vijfendertig minuten. Dat past goed bij de filosofie van Britt Daniel. In een interview vertelde hij dat hij bewust korte nummers wilde schrijven omdat hij vond dat veel bands hun liedjes onnodig lang maakten. Hij wilde muziek maken die direct ter zake kwam en de aandacht van het publiek vasthield.

Tot de bekendste nummers behoren Don't Buy the Realistic, Not Turning Off, Dismember, Cvantez en Plastic Mylar. Vooral het openingsnummer laat meteen horen waar Spoon in die periode voor stond: scherpe gitaren, wisselende dynamiek en veel energie. Cvantez vormt juist een rustiger moment op de plaat en laat zien dat de band ook melodieuze kanten had. Afsluiter Plastic Mylar wordt door verschillende recensenten genoemd als een van de hoogtepunten van het album. Ik houd het op  Cvantez.

Hoewel de recensies overwegend positief waren, verkocht Telephono aanvankelijk slechts enkele duizenden exemplaren. Het grote publiek ontdekte Spoon pas jaren later. Daardoor kreeg het album lange tijd een wat vergeten status binnen de discografie van de band. Toch bleven veel fans nieuwsgierig naar het debuut, juist omdat daarop al de eerste contouren van het latere Spoon-geluid hoorbaar zijn.

Terugkijkend wordt Telephono vaak gezien als een document van een band die nog volop aan het zoeken is. De verfijning van latere albums ontbreekt soms nog, maar daar staat een spontane en ongepolijste energie tegenover. Recensenten wijzen erop dat Spoon later veel minimalistischer en subtieler zou worden, terwijl Telephono juist draait om rauwe kracht en enthousiasme.

In 2006 werd het album opnieuw uitgebracht samen met de EP Soft Effects. Daardoor kreeg een nieuwe generatie luisteraars de kans om kennis te maken met deze vroege fase van Spoon. Later verscheen het album ook opnieuw op vinyl.

Vandaag de dag is Telephono misschien niet het meest geliefde album van Spoon, maar wel een belangrijk album. Het laat horen hoe Britt Daniel en Jim Eno begonnen aan een carrière die uiteindelijk zou uitgroeien tot een van de meest gerespecteerde verhalen binnen de Amerikaanse indierock. De plaat klinkt soms onstuimig, soms onhandig en soms verrassend sterk, maar juist daardoor heeft Telephono zijn eigen charme behouden. Het is het geluid van een jonge band die nog niet precies weet waar zij naartoe gaat, maar wel al over het talent beschikt om de aandacht te trekken.

Waardering: 7,1