Wanneer ik naar The Blurred Crusade luister, hoor ik een band die al wat beter begrijpt wat haar sterke punten zijn. Op dit tweede album laat The Church behoorlijk meer zelfvertrouwen horen dan op het debuut. De muziek klinkt rijker, de sfeer is sterker uitgewerkt en de nummers vormen samen een mooi geheel. Het album bevindt zich ergens tussen jangle-pop, new wave, alternatieve rock en psychedelische pop. Vooral de dromerige gitaren en de mysterieuze uitstraling maken veel indruk. Hoewel niet elk nummer een klassieker is, beleef ik aan bijna de hele plaat veel plezier.

Het album begint met "Almost With You", waarvoor ik een 7 geef. Dit is een aardige opening die direct duidelijk maakt wat ik kan verwachten. De melodie blijft gemakkelijk hangen en het gitaarwerk klinkt helder en levendig. Het nummer heeft een toegankelijke kant, maar bevat tegelijkertijd voldoende diepgang om interessant te blijven. Het is niet mijn absolute favoriet van het album, maar wel een uitstekende start.

Daarna volgt "When You Were Mine", eveneens goed voor een 7. Dit nummer heeft iets meer energie en laat goed horen hoe sterk de band inmiddels als groep functioneert. De ritmesectie houdt alles stevig bij elkaar, terwijl de gitaren voortdurend kleine details toevoegen. Het nummer past perfect binnen de sfeer van het album en zorgt ervoor dat het sterke begin wordt voortgezet.

Met "Field of Mars" blijft het niveau hoog. Ook dit nummer krijgt van mij een 7. Hier komt de meer dromerige kant van The Church naar voren. De muziek heeft iets zwevends zonder zweverig te worden. Vooral de combinatie van zang en gitaarlagen spreekt mij aan. Het nummer bouwt een bijzondere sfeer op die goed blijft hangen nadat het afgelopen is.

Het eerste echte hoogtepunt van de plaat is voor mij "An Interlude", dat ik waardeer met een 8. Dit nummer laat horen waarom veel liefhebbers juist deze periode van The Church zo waarderen. De muziek heeft een bijna hypnotiserende werking. Alles lijkt langzaam voort te bewegen, terwijl er voortdurend kleine veranderingen plaatsvinden. Iedere keer dat ik luister ontdek ik weer nieuwe details. Het is een nummer dat sfeer belangrijker maakt dan direct effect, en juist daardoor werkt het zo goed.

Na dit hoogtepunt volgt "Secret Corners", goed voor een 7. Dit is misschien niet het meest opvallende nummer van het album, maar het draagt wel bij aan de samenhang van het geheel. De melodieën zijn prettig en de productie klinkt verzorgd. Het nummer houdt de luisteraar moeiteloos vast binnen de wereld die de band heeft opgebouwd.

"Just for You" krijgt eveneens een 7. Hier hoor ik een warm en vriendelijk nummer dat een iets zachtere kant van de groep laat zien. De muziek klinkt ontspannen en natuurlijk. Het is misschien geen nummer dat direct alle aandacht opeist, maar het zorgt wel voor een aangename afwisseling binnen het album.

Met "A Fire Burns" blijft de kwaliteit constant. Mijn waardering is opnieuw een 7. Wat ik hier vooral waardeer, is de balans tussen melodie en sfeer. De band probeert nergens te overdrijven. Alles voelt zorgvuldig opgebouwd en goed doordacht. Dat geldt eigenlijk voor het grootste deel van het album.

Ook "To Be in Your Eyes" krijgt van mij een 7. De rustige opbouw en de subtiele instrumentatie maken dit tot een prettig nummer om naar te luisteren. De muziek stroomt moeiteloos voort en past uitstekend binnen het geheel. Het album kent daardoor nauwelijks zwakke momenten in het middengedeelte.

Een van de absolute hoogtepunten komt met "You Took", waarvoor ik een 8 geef. Dit lange nummer laat horen hoe ambitieus The Church al vroeg in hun carrière durft te zijn. De compositie neemt uitgebreid de tijd om zich te ontwikkelen. In plaats van snel naar een refrein toe te werken, bouwt de band laag voor laag aan de sfeer. Juist die aanpak maakt het nummer bijzonder. De gitaren krijgen veel ruimte en de muziek blijft voortdurend boeien. Voor mij behoort dit samen met "An Interlude" tot de sterkste momenten van het album.

De originele plaat sluit af met "Don't Look Back", dat van mij een 6 krijgt. Het nummer is zeker niet slecht, maar het haalt voor mij niet het niveau van de meeste andere tracks. Na de indrukwekkende reis van "You Took" voelt deze afsluiter iets minder bijzonder aan. Toch past het nummer nog steeds goed binnen de algemene sfeer van het album.

De remaster voegt ook twee bonusnummers toe. Het eerste daarvan is "Life Speeds Up", dat ik waardeer met een 7. Dit nummer had zonder moeite op het oorspronkelijke album kunnen staan. Het bevat dezelfde melodieuze gitaren en dezelfde sfeervolle aanpak die ik op de rest van de plaat hoor. Als bonusmateriaal is dit een zeer welkome toevoeging.

Het tweede bonusnummer, "The Golden Dawn", krijgt van mij een 6. Het nummer bevat zeker interessante ideeën, maar voelt iets minder sterk uitgewerkt dan het merendeel van het album. Toch is het leuk om te horen hoe de band in deze periode experimenteert met verschillende muzikale richtingen. Voor fans biedt het extra inzicht in de ontwikkeling van The Church.

Wat het album voor mij zo aantrekkelijk maakt, is de constante kwaliteit. Er zijn misschien niet veel nummers die direct als grote hits aanvoelen, maar bijna alle tracks halen een degelijk niveau. De waarderingen laten dat ook zien. Acht van de twaalf nummers krijgen een 7, twee nummers ontvangen een 8 en slechts twee nummers eindigen op een 6. Daardoor ontstaat een album dat zeer evenwichtig aanvoelt.

Daarnaast ben ik onder de indruk van het gitaarwerk van Peter Koppes en Marty Willson-Piper. Hun samenspel vormt het hart van de muziek. In plaats van traditionele rocksolo's kiezen ze vaak voor verweven melodieën en sfeervolle klanklagen. Dat geeft het album een tijdloos karakter. Ook de zang van Steve Kilbey draagt veel bij aan de uitstraling van de plaat. Zijn stem klinkt soms afstandelijk, maar past perfect bij de mysterieuze sfeer.

De productie van Bob Clearmountain helpt daarbij enorm. Alles klinkt helder zonder kil te worden. De instrumenten krijgen ruimte en de muziek ademt. Daardoor klinkt The Blurred Crusade ook vandaag nog verrassend fris.

Uiteindelijk beleef ik The Blurred Crusade als een sterk en licht positief album dat duidelijk laat horen hoe The Church groeit als band. De hoogtepunten "An Interlude" en "You Took" verdienen hun 8, terwijl de vele nummers met een 7 zorgen voor een hoog en constant niveau. Zelfs de twee tracks met een 6 zijn nog steeds prettig om naar te luisteren. Het resultaat is een sfeervol album dat misschien niet onmiddellijk al zijn geheimen prijsgeeft, maar dat bij elke luisterbeurt meer waarde laat zien. Juist daardoor blijf ik er graag naar terugkeren.

WAARDERING: 7