De Britse bluesrockband Ten Years After ontstaat in 1966 in Nottingham en groeit vooral aan het eind van de jaren zestig uit tot een van de bekendste livebands van dat moment. De groep bestaat oorspronkelijk uit gitarist en zanger Alvin Lee, bassist Leo Lyons, toetsenist Chick Churchill en drummer Ric Lee. De naam van de band verwijst waarschijnlijk naar het feit dat de groep precies tien jaar na de grote doorbraak van Elvis Presley wordt opgericht.

Voor Ten Years After echt beroemd wordt, speelt de groep jarenlang onder andere namen zoals The Jaybirds. In die beginperiode treden ze veel op in kleine clubs in Engeland en Duitsland. Daardoor ontwikkelt de band een zeer energieke speelstijl. Vooral Alvin Lee valt op door zijn razendsnelle gitaarspel. Hij krijgt later zelfs de bijnaam “Captain Speedfingers”.

De muziek van Ten Years After bestaat uit een mix van blues, harde rock, jazzinvloeden en psychedelische rock. In de tweede helft van de jaren zestig past dat perfect bij de muzieksmaak van die tijd. Hun debuutalbum Ten Years After verschijnt in 1967, maar het livealbum Undead uit 1968 zorgt voor de echte doorbraak. Op dat album staat ook een vroege versie van het nummer “I’m Going Home”, dat later hun bekendste liveklassieker wordt.

De absolute wereldwijde doorbraak komt tijdens het legendarische Woodstock Festival in augustus 1969. De band speelt daar een explosieve versie van “I’m Going Home”. Vooral Alvin Lee maakt enorme indruk met zijn snelle solo’s en energieke uitstraling. Het optreden komt terecht in de beroemde Woodstock-film en daardoor leert een miljoenenpubliek de band kennen. Veel muziekliefhebbers vinden het nog steeds een van de hoogtepunten van het festival. Op Reddit schrijven fans zelfs dat Ten Years After misschien wel de beste Woodstock-act van allemaal was.

Na Woodstock groeit de populariteit snel, vooral in de Verenigde Staten. Albums als Stonedhenge, Ssssh, Cricklewood Green en A Space in Time verkopen uitstekend. De groep scoort hits met nummers als “Love Like a Man”, “Hear Me Calling” en vooral “I’d Love to Change the World”. Dat laatste nummer uit 1971 blijft tot vandaag hun bekendste studiosong. Het combineert maatschappijkritische teksten met een rustige melodie en een herkenbare gitaarsolo.

Toch begint de band halverwege de jaren zeventig langzaam uit elkaar te groeien. Alvin Lee wil muzikaal andere richtingen op en voelt zich beperkt door het imago van pure bluesrockband. In 1974 valt de originele groep uiteen. Daarna werkt Lee aan een solocarrière en speelt hij samen met bekende muzikanten als George Harrison, Steve Winwood en Mick Fleetwood.

In de jaren tachtig en negentig komt Ten Years After meerdere keren weer bij elkaar voor tournees en een nieuw album, About Time. Vanaf 2003 verlaat Alvin Lee definitief de groep en nemen andere gitaristen zijn plaats over, onder meer Joe Gooch en later Marcus Bonfanti. Alvin Lee overlijdt in 2013 na complicaties bij een medische behandeling. Zijn dood betekent voor veel fans het echte einde van het klassieke Ten Years After-tijdperk.

Toch blijft de naam Ten Years After bestaan. Drummer Ric Lee houdt de band nog steeds actief met wisselende muzikanten. In recente interviews vertelt hij dat hij het belangrijk vindt om de muziek van de groep levend te houden. De band treedt nog geregeld op tijdens blues- en rockfestivals.

De invloed van Ten Years After op bluesrock en hardrock is groter dan soms wordt gedacht. Veel gitaristen bewonderen nog altijd het snelle en vloeiende spel van Alvin Lee. Bands uit de hardrock, bluesrock en zelfs metal noemen hem regelmatig als inspiratiebron. Hoewel Ten Years After tegenwoordig minder bekend is dan groepen als Led Zeppelin of Cream, blijft hun Woodstock-optreden legendarisch. Vooral liefhebbers van klassieke bluesrock zien de band nog steeds als een van de sterkste liveacts uit de late jaren zestig en vroege jaren zeventig.

Albums: