Flying Colours

De naam Flying Colours zorgt soms voor verwarring. Veel rockliefhebbers denken meteen aan de Amerikaanse progressieve supergroep met bijna dezelfde naam. Maar aan de andere kant van de wereld vliegt nog een heel andere band rond: Flying Colours uit Melbourne. En waar de Amerikaanse naamgenoten graag uitpakken met technische hoogstandjes, kiest deze Australische groep juist voor sfeer, gevoel en een flinke dosis galm.

Het verhaal van Flying Colours begint in de jaren nul, toen een aantal muzikanten uit de levendige muziekscene van Melbourne elkaar vonden. Australië staat bekend om stevige rockbands en energieke indiegroepen, maar shoegaze was daar nooit de grootste stroming. Dat maakte Flying Colours juist interessant. Ze zwommen een beetje tegen de stroom in.

Wie voor het eerst naar de band luistert, begrijpt snel waar de naam shoegaze vandaan komt. De gitaren zweven als wolken door de ruimte, effecten stapelen zich op elkaar en de zang lijkt soms meer onderdeel van het landschap dan van het verhaal. Het is muziek die niet schreeuwt om aandacht. Ze nodigt je eerder uit om even te blijven hangen.

Ik moet daarbij altijd denken aan een autorit op een regenachtige middag. Niet omdat de muziek somber is, maar omdat alles net iets zachter lijkt te worden. Straatlantaarns krijgen een gloed, gebouwen vervagen een beetje en de wereld lijkt minder haast te hebben. Flying Colours heeft dat effect vaak op luisteraars.

De band bracht in 2013 haar debuutalbum Mindfullness uit. Dat album werd enthousiast ontvangen door liefhebbers van dreampop en shoegaze. Niet omdat de groep het genre opnieuw uitvond, maar omdat ze de juiste ingrediënten wist te combineren. Je hoort invloeden van Britse groepen als Slowdive en My Bloody Valentine, maar zonder dat het een kopie wordt.

Wat Flying Colours aantrekkelijk maakt, is hun gevoel voor melodie. Sommige shoegazebands bouwen zulke dikke muren van geluid dat de liedjes erachter verdwijnen. Flying Colours weet meestal een mooie balans te vinden. De gitaren mogen zweven, maar de nummers blijven herkenbaar.

Een aardige anekdote is dat veel shoegazebands vroeger het verwijt kregen dat ze tijdens optredens voortdurend naar hun schoenen staarden. In werkelijkheid keken ze vaak naar hun effectpedalen. Bij Flying Colours hoort dat natuurlijk ook een beetje bij het vak. Wie een geluid wil creëren dat klinkt alsof het rechtstreeks uit een droom komt, heeft nu eenmaal meer nodig dan een versterker en een gitaarkabel.

Toch zit er achter die muur van effecten gewoon een groep muzikanten die sterke liedjes schrijft. Dat werd nog duidelijker op het album Fantasy Country uit 2017. Daarop klinkt de band soms iets directer en toegankelijker. Alsof ze ontdekten dat een goede melodie niet minder mooi wordt wanneer de mist een klein beetje optrekt.

Wat me altijd aanspreekt aan Flying Colours is hun bescheidenheid. Er zijn bands die voortdurend bezig zijn met grootse statements en revolutionaire ideeën. Flying Colours lijkt eerder tevreden met het creëren van een sfeer. Dat klinkt misschien eenvoudig, maar het is eigenlijk een kunst op zich. Niet iedereen kan muziek maken die tegelijk dromerig, warm en uitnodigend klinkt.

Misschien is dat ook de reden waarom de groep zo'n trouwe schare fans heeft opgebouwd. Hun muziek vraagt geen volledige aandacht. Ze kan op de achtergrond spelen tijdens een wandeling, een treinreis of een rustige avond thuis. Maar wie beter luistert, ontdekt steeds nieuwe details tussen de lagen gitaar en zang.

In zekere zin past Flying Colours ook goed bij Australië zelf. Veel mensen denken bij dat land aan uitgestrekte landschappen, lange kustlijnen en grote open ruimtes. Hun muziek heeft soms iets van die ruimtelijkheid. Niets voelt gehaast. Alles krijgt de kans om langzaam te ademen.

De geschiedenis van Flying Colours is misschien niet gevuld met spectaculaire schandalen, gigantische stadiontours of wilde verhalen. Maar dat hoeft ook niet. Sommige bands zijn als vuurwerk: indrukwekkend, luid en snel voorbij. Flying Colours lijkt meer op een zonsondergang. Minder uitbundig misschien, maar wel iets waar je langer naar blijft kijken.

En misschien is dat uiteindelijk hun grootste kracht. In een wereld die steeds sneller lijkt te draaien, maakt Flying Colours muziek die je eraan herinnert dat niet alles haast hoeft te hebben. Soms is het genoeg om even achterover te leunen, de gitaren te laten golven en een paar minuten mee te drijven op een stroom van geluid. Dat doet deze Australische shoegazeband al jaren met opvallend veel charme.

Albums: