Jasmine Wood  is afkomstig uit Portland, Oregon, in de Verenigde Staten, maar woont en werkt tegenwoordig in Dublin, Ierland. Dat maakt haar muzikale achtergrond meteen een stuk interessanter. Ze heeft verschillende muzikale omgevingen leren kennen en lijkt zich niet zo gemakkelijk in één hokje te laten plaatsen.

Voordat Jasmine Wood onder haar eigen naam muziek uitbracht, was ze al actief in de Amerikaanse alternatieve muziekscene. In Portland hield ze zich bezig met het organiseren van concerten en het ondersteunen van kleine, onafhankelijke podia. Dat was geen wereld van grote zalen, rode lopers en artiesten die na afloop van hun optreden snel in een luxe auto verdwijnen. Het ging vooral om muziek maken, mensen bij elkaar brengen en ruimte geven aan artiesten die buiten de gebaande wegen wilden werken.

Ze gebruikte eerder de namen Haste en Lota Leona. Vooral die laatste naam is interessant, omdat haar muzikale ontwikkeling daarmee al een tijdje zichtbaar was. Ze bewoog zich tussen indiepop, shoegaze, experimentele muziek en meer elektronische vormen. Het is een achtergrond die goed verklaart waarom haar huidige werk zo weinig behoefte heeft aan vaste regels.

Dat ze uiteindelijk in Dublin terechtkwam, lijkt haar creatieve ontwikkeling niet te hebben afgeremd. Integendeel, haar muziek heeft iets van iemand die verschillende ervaringen en invloeden verzamelt en daar vervolgens op haar eigen manier mee aan de slag gaat.

In 2024 verscheen Piano Reverb, haar eerste album onder de naam Jasmine Wood. Het album kwam uit bij het Londense platenlabel AD 93. Dat is een label dat graag ruimte biedt aan artiesten die de grenzen tussen verschillende muziekstijlen opzoeken. Een passende plek voor iemand als Wood.

De titel Piano Reverb geeft eigenlijk al een aardige aanwijzing over wat ik kan verwachten. De piano speelt een belangrijke rol, maar het gaat niet om traditionele pianomuziek. Wood gebruikt het instrument als vertrekpunt voor een muzikale zoektocht. De klanken worden bewerkt, uitgerekt en vermengd met elektronische geluiden. Soms klinkt het alsof de piano nog even blijft nadenken over de noten die zojuist zijn aangeslagen.

Ik vind dat een interessante benadering. Een piano is tenslotte een instrument dat we allemaal kennen. We associëren het met klassieke muziek, romantische melodieën of misschien een pianist die tijdens een diner voor wat achtergrondmuziek zorgt. Wood haalt dat vertrouwde beeld een beetje onderuit. Ze laat horen dat een piano ook een bron kan zijn van ongewone klankkleuren en verrassende muzikale ideeën.

Haar liefde voor ruis en vervorming speelt daarbij eveneens een rol. Dat maakt haar muziek minder voorspelbaar dan je bij een album met piano in de hoofdrol misschien zou verwachten. Het gaat niet alleen om mooie melodieën, maar ook om de ruimte tussen de geluiden en de manier waarop verschillende klanken elkaar beïnvloeden.

Wood blijft niet uitsluitend binnen haar eigen muzikale wereld. In 2025 werkte ze samen met de Russische producer en muzikant Pavel Milyakov, beter bekend als Buttechno. Daaruit kwamen onder meer de uitgaven VI & VII en II & III voort. Bij die laatste werkte ze ook samen met Coby Sey en Raisa K.

Dat soort samenwerkingen vind ik altijd interessant. Het geeft een artiest de gelegenheid om eens een andere richting in te slaan en ideeën uit te proberen die misschien niet vanzelfsprekend bij het eigen werk passen. Bovendien zegt het iets over de muzikale nieuwsgierigheid van Wood. Ze lijkt niet iemand die tevreden achteroverleunt zodra ze een herkenbaar geluid heeft gevonden.

Ook haar activiteiten als radiomaker passen in dat beeld. In juli 2026 verzorgde ze een gastprogramma bij NTS onder de titel The Wood Between The Worlds. Daarmee liet ze opnieuw zien dat haar belangstelling verder reikt dan alleen het uitbrengen van eigen muziek.

Wat mij vooral aanspreekt aan Jasmine Wood is haar onafhankelijke houding. Ze heeft haar muzikale ontwikkeling niet opgebouwd volgens een uitgestippeld carrièreplan, maar lijkt vooral haar eigen nieuwsgierigheid te volgen. Van de kleine podia in Portland tot de experimentele muziekscene in Dublin heeft ze een weg afgelegd waarop ontdekken belangrijker lijkt dan het bereiken van een bepaald eindpunt.

Ik vind het ook prettig dat haar muziek niet voortdurend probeert indruk te maken. Experimenteren hoeft immers niet altijd te betekenen dat alles ingewikkeld of moeilijk toegankelijk moet zijn. Soms zit de aantrekkingskracht juist in een eenvoudig geluid dat op een onverwachte manier wordt behandeld.

Jasmine Wood is voor mij een interessante naam binnen de hedendaagse experimentele muziek. Haar achtergrond in indie, shoegaze en elektronische muziek vormt een veelzijdige basis, terwijl haar werk onder eigen naam een nieuwe richting laat horen.

Wie haar muziek beluistert, moet misschien even wennen aan de manier waarop ze met klank en ruimte omgaat. Maar dat vind ik juist een aardige uitdaging. Niet iedere artiest hoeft onmiddellijk met een herkenbare melodie of een stevig refrein binnen te komen.

Soms is het gewoon leuk om iemand te ontdekken die haar eigen weg volgt, zonder zich al te veel aan muzikale verkeersborden te storen. Jasmine Wood lijkt zo iemand. En dat maakt haar wat mij betreft een artieste om nog eens rustig voor te gaan zitten.

Albums: