Nemorous - What Remains When Hope Has Failed (19-12-2025)
De titel What Remains When Hope Has Failed klinkt niet bepaald alsof er een gezellig avondje uit in het verschiet ligt. Bij zo'n album verwacht ik eerder donkere wolken dan een stralende zon. Maar goed, bij black metal hoort een beetje somberheid er nu eenmaal bij. Bovendien hoeft muziek niet altijd vrolijk te zijn om me een goed humeur te bezorgen. Soms is het juist prettig om je eens een tijdje onder te dompelen in een wat donkerder geluid.
Nemorous is een Britse band die in 2018 ontstond uit de overblijfselen van Wodensthrone. Een aantal muzikanten besloot na het uiteenvallen van die groep samen verder te gaan. Na een titelloze EP in 2021 verscheen in 2025 dit eerste volledige album. Daar hebben ze dus rustig de tijd voor genomen. Dat vind ik helemaal niet erg. Liever een plaat waarop de ideeën voldoende ruimte krijgen dan een haastig in elkaar gezet product om de jaarlijkse productie op peil te houden.
De muziek beweegt zich binnen de atmosferische black metal. Dat betekent stevige gitaren, rauwe zang en regelmatig flink wat drumgeweld, maar er is ook veel aandacht voor melodie. Vooral die combinatie spreekt me aan. Nemorous begrijpt dat een nummer niet voortdurend op volle snelheid hoeft te draaien om indruk te maken. Juist de rustigere passages geven de stevige gedeelten meer betekenis.
De openingstrack The Wyrm at World's End is meteen een goede binnenkomer. De gitaren zetten de toon en al snel wordt duidelijk dat de band niet van plan is om voorzichtig van start te gaan. Toch is het niet alleen maar geweld wat de klok slaat. Onder de stevige aanpak zit een melodieuze laag die het nummer aantrekkelijk maakt. De compositie krijgt voldoende ruimte om zich te ontwikkelen en ondanks de speelduur blijft mijn aandacht erbij. Een mooie start, goed voor een 8.
Ook This Rotten Bough bevalt me uitstekend. Het nummer heeft een stevig karakter en de verschillende tempowisselingen houden de boel levendig. De zang is behoorlijk rauw, maar past goed bij het muzikale geheel. Vooral het gitaarwerk valt me op. Er zit voldoende afwisseling in om het interessant te houden, zonder dat het een rommelig geheel wordt. Ik vind dit een van de sterkste momenten van het album. Ook hier een 8.
Bij Sky Avalanche gaat het tempo wat meer op en neer. De melodieuze gitaarpartijen geven het nummer een wat ruimtelijker karakter. Af en toe moet ik denken aan post-rock, al blijft de basis stevig in de metal verankerd. Het is een prima compositie, maar ik mis net datgene wat de eerste twee nummers zo aantrekkelijk maakt. Ik luister er graag naar, alleen blijft de indruk wat minder lang hangen. Een 7.
Quiescence begint rustig en geeft me even het idee dat de band gas terugneemt. Dat blijkt echter maar tijdelijk. Langzaam wordt de muziek steviger en krijgt de compositie steeds meer gewicht. De overgang tussen de ingetogen en de krachtige gedeelten is goed uitgewerkt. Toch ben ik niet helemaal overtuigd. Het nummer heeft zeker zijn momenten, maar voor mij ontbreekt een echte uitschieter. Mijn waardering komt uit op een 7.
Met Bereft, Part 2 krijgen we een kort instrumentaal intermezzo voorgeschoteld. Anderhalve minuut gitaarspel zonder drums of zang. Na het muzikale geweld van de voorgaande nummers is dat best aangenaam. Het is een klein rustpunt dat de overgang naar het slotnummer verzorgt. Ik vind het een aardige toevoeging, al had het van mij niet per se op het album hoeven staan. Een 7 die wat minder zwaar meetelt.
De afsluiter en tevens titeltrack What Remains When Hope Has Failed is met ruim tien minuten de langste compositie. Gelukkig hebben de muzikanten voldoende ideeën om die tijd goed te benutten. Het nummer begint betrekkelijk rustig, maar bouwt langzaam aan kracht op. De gitaren krijgen alle ruimte en ook de toetsen spelen een mooie ondersteunende rol. Halverwege verandert het karakter en ontstaat er een fraaie afwisseling tussen stevig gitaarwerk en meer ingetogen passages.
Dit is precies het soort lange compositie waar ik graag voor ga zitten. Geen onnodige uitweidingen, maar een nummer dat zich rustig ontwikkelt en me onderweg voldoende te bieden heeft. De afsluiting is overtuigend en maakt dat ik na afloop best zin heb om het album opnieuw op te zetten. Voor mij opnieuw een 8.
Wat me bij Nemorous vooral bevalt, is dat de band niet probeert om met allerlei ingewikkelde kunstgrepen indruk te maken. De muzikanten weten wat ze willen en laten de composities voor zichzelf spreken. De invloed van Wodensthrone is begrijpelijk, maar Nemorous klinkt niet als een groep die uitsluitend op oude herinneringen teert. Er zit voldoende eigen karakter in de muziek.
De verdeling van mijn cijfers zegt eigenlijk genoeg. De eerste twee nummers en de afsluiter springen eruit, terwijl de drie overige composities iets minder indruk maken. Echt zwakke momenten hoor ik niet. Het middengedeelte is wat minder spannend, maar zorgt wel voor de nodige afwisseling.
Met What Remains When Hope Has Failed heeft Nemorous een album gemaakt dat me goed bevalt. Het is geen plaat die bij de eerste luisterbeurt al zijn geheimen prijsgeeft, maar dat hoeft ook niet. Ik vind het prettig om muziek te ontdekken die zich niet onmiddellijk gewonnen geeft. De combinatie van stevige black metal, mooie gitaarmelodieën en lange composities werkt uitstekend.
De titel mag dan weinig hoopvol zijn, over de muzikale toekomst van Nemorous ben ik een stuk optimistischer. Als de band deze lijn weet vast te houden, hoor ik graag wat er nog gaat volgen.
WAARDERING: 7,7