Abigail's Ghost - Selling Insincerity (14-03-2007)
Wanneer ik Selling Insincerity van Abigail’s Ghost opzet, merk ik al snel dat dit geen album is dat zich meteen gewonnen geeft. De Amerikaanse band zoekt duidelijk naar een eigen geluid, met progressieve rock, melodieuze gitaren, keyboards en een wat donkere sfeer. Dat levert regelmatig mooie momenten op, maar niet alles valt even soepel op zijn plaats. Soms lijkt de muziek een beetje te zoeken naar de juiste afslag. Dat hoort misschien bij de charme, al kan het ook wat onrustig overkomen.
Het openingsnummer maakt op mij niet direct een sterke indruk. Het is een tamelijk matige introductie en ik heb niet het gevoel dat ik meteen naar het album word toegetrokken. Een opener mag van mij best een beetje nieuwsgierig maken, liefst met een melodie die blijft hangen of een opvallend muzikaal idee. Hier blijft het allemaal wat voorzichtig. Ik wacht dus rustig af wat er nog gaat komen, want een album hoeft natuurlijk niet al zijn kaarten in de eerste minuten op tafel te leggen.
Het tweede nummer is iets rommelig. De band heeft genoeg ideeën, maar die lijken niet allemaal even goed met elkaar samen te werken. Er gebeurt van alles, waardoor ik soms moeite heb om een duidelijke lijn te ontdekken. Toch is het niet onaangenaam. Er zit voldoende muzikaliteit in om mijn aandacht vast te houden, al had ik graag wat meer overzicht gehoord.
Bij het derde nummer begint het album wat meer naar mijn smaak te worden. De melodie is prettig en zorgt voor een aangename houvast. Dat is voor mij een belangrijk onderdeel van dit soort muziek. Ik heb niets tegen ingewikkelde arrangementen of onverwachte wendingen, maar een goede melodie kan ervoor zorgen dat een nummer ook na afloop nog even in mijn hoofd blijft rondwandelen. Hier lukt dat aardig.
Het vierde nummer heeft een fijne, wat dromerige sfeer. De muziek lijkt zich niet al te druk te maken en neemt de tijd om een bepaalde stemming neer te zetten. Dat bevalt me. Tegelijkertijd mis ik daardoor soms een beetje spanning. Het nummer blijft prettig op de achtergrond, maar weet me niet helemaal naar zich toe te trekken. Het is een beetje alsof je op een mooie zondagmiddag op een terras zit: alles is prima, maar er gebeurt weinig dat je later nog uitgebreid wilt vertellen.
Halverwege begint de balans te verschuiven
Het vijfde nummer, Sellout, brengt opnieuw wat rommeligheid met zich mee. De band lijkt verschillende ideeën tegelijk te willen uitwerken en daardoor ontbreekt soms een duidelijke structuur. Ik hoor best interessante onderdelen, maar het geheel overtuigt me minder. Het is een beetje alsof iemand tijdens het koken steeds nieuwe ingrediënten toevoegt terwijl het gerecht al bijna klaar is. Misschien wordt het uiteindelijk lekker, maar af en toe zou een beetje eenvoud ook welkom zijn.
Dead People's Review heeft eveneens zijn eigen eigenaardigheden. De muziek is niet bepaald rechttoe rechtaan en de drums trekken regelmatig de aandacht. Dat is op zich niet erg, want een drummer mag best een beetje kleur aanbrengen. Alleen moet die kleur niet het hele schilderij overnemen. Bij Abigail’s Ghost gebeurt dat soms wel, waardoor ik meer bezig ben met het ritme dan met het nummer zelf.
Gelukkig volgt daarna Monochrome, voor mij een van de betere momenten op het album. De melodie is prachtig en het nummer heeft een veel prettiger evenwicht. Het begint ingetogen, waardoor ik rustig in de muziek kan komen. Vervolgens groeit het nummer op een mooie manier en krijgt het slot de ruimte om uit te waaieren. Dat vind ik een sterk moment. Hier hoor ik wat de band kan wanneer de verschillende onderdelen elkaar niet in de weg zitten, maar juist aanvullen.
Windows is ook een fijn nummer, al blijft de drum wat nerveus. De melodie en de sfeer zijn voldoende aangenaam om daar niet al te veel last van te hebben. Het is zo'n nummer waarbij ik mezelf erop betrap dat ik vooral naar de gitaar en de zang luister, terwijl de drummer ondertussen zijn eigen verhaal vertelt. Dat verhaal is niet altijd even rustig, maar het hoort blijkbaar bij de persoonlijkheid van de band.
Een album met pieken en kleine hobbels
Met Cerulean Blue komt de nerveuze drum opnieuw nadrukkelijk naar voren. Het nummer heeft een behoorlijke lengte en er gebeurt muzikaal veel. Abigail’s Ghost laat hier duidelijk hun progressieve kant zien, met wisselingen in tempo, stevige passages en verschillende muzikale ideeën. Toch valt het voor mij wat tegen. De drum is te overheersend en haalt me regelmatig uit de sfeer. Ik begrijp de behoefte aan dynamiek, maar soms zou ik willen dat de muzikanten elkaar wat meer ruimte gaven.
Daarna komt Seeping, een stuk dat een stuk ontspannener klinkt. Het heeft een rustige basis, maar is zeker niet zonder temperament. De muziek blijft bewegen en er zit voldoende kracht in om het interessant te houden. Dit is een prettige afwisseling na het wat drukke vorige nummer. Ik krijg het gevoel dat de band hier beter weet wanneer gas geven nodig is en wanneer je juist even moet afremmen.
Het afsluitende Mother May I? is ingetogen, maar uiteindelijk ook weer niet helemaal. Het nummer begint rustig en lijkt een bescheiden einde aan het album te willen geven. Toch bouwt het zich op en krijgt het gaandeweg meer kracht. Die afwisseling past eigenlijk goed bij Selling Insincerity: de band houdt niet altijd vast aan één idee, maar probeert verschillende kanten van de muziek te laten zien. Soms werkt dat uitstekend, soms levert het wat onrust op.
Mijn conclusie
Selling Insincerity is voor mij een album waarop de goede bedoelingen duidelijk hoorbaar zijn, maar waarop nog niet alles helemaal op zijn plek valt. Abigail’s Ghost heeft voldoende muzikale kwaliteiten, mooie melodieën en interessante ideeën om mijn aandacht vast te houden. Tegelijkertijd zijn er momenten waarop de band iets te veel tegelijk wil doen. Vooral de drums kunnen behoorlijk nadrukkelijk aanwezig zijn en sommige nummers missen een duidelijke structuur.
De invloeden van Porcupine Tree en andere progressieve rockbands zijn goed hoorbaar. Dat hoeft geen probleem te zijn, zolang een band daar iets eigens aan toevoegt. Abigail’s Ghost slaagt daar geregeld in, vooral wanneer de melodie en sfeer de ruimte krijgen. Monochrome is daarvan voor mij het beste voorbeeld. Ook Waiting Room en Seeping laten horen dat de band niet alleen technisch bezig is, maar ook gevoel heeft voor toegankelijke, prettige muziek.
Het album verscheen in 2007 en duurt bijna een uur. Dat is behoorlijk lang voor een debuut waarop nog duidelijk gezocht wordt naar een eigen vorm. Toch vind ik het geen vervelende luisterervaring. Ik hoef niet ieder nummer geweldig te vinden om de plaat als geheel te waarderen. Juist de afwisseling tussen sterke momenten en wat minder geslaagde passages maakt het album interessant.
Ik zou Selling Insincerity niet meteen een meesterwerk noemen en ook niet ieder nummer zal bij mij snel opnieuw op de draaitafel belanden. Maar ik hoor wel een band die iets te vertellen heeft en die met enthousiasme aan de slag gaat. Soms loopt dat wat uit de hand, soms levert het verrassend mooie muziek op.
Mijn indruk blijft daarom gematigd positief. Abigail’s Ghost heeft op dit debuut nog wat huiswerk te doen, vooral op het gebied van structuur en dosering, maar de muzikale basis is zeker aanwezig. En wanneer de band de juiste balans vindt tussen melodie, sfeer en stevig gitaarwerk, vergeet ik de kleine onvolkomenheden en luister ik gewoon met plezier verder.
WAARDERING: 6,6