Bij een debuutalbum probeer ik altijd een beetje rekening te houden met de leeftijd van de band. Muzikanten moeten hun geluid nog vinden, liedjes schrijven die bij elkaar passen en ontdekken hoeveel ze uit hun ideeën kunnen halen. Dat betekent niet dat ik een eerste plaat bij voorbaat een voordeel geef. Uiteindelijk moet de muziek me wel iets te bieden hebben. Bij Kill the Sun, het debuut van de Duitse band Xandria, heb ik het gevoel dat de basis behoorlijk goed is, maar dat er nog ruimte voor verbetering bestaat.

Xandria komt uit Bielefeld en bracht het album op 5 mei 2003 uit. De groep rond gitarist en componist Marco Heubaum had al eerder materiaal opgenomen, maar met deze plaat zette de band de eerste officiële stap op de albumladder. De productie was in handen van Dirk Riegner. De muziek beweegt zich tussen gothic rock, gothic metal en melodieuze, symfonisch getinte rock. Zangeres Lisa Middelhauve speelt daarbij een belangrijke rol. Haar stem geeft de nummers een herkenbaar gezicht, zonder dat de muziek voortdurend zwaar of bombastisch hoeft te klinken.

Wat me bij het beluisteren opvalt, is dat Xandria duidelijk weet welke richting het op wil. De band kiest voor melodieuze nummers, stevige gitaren en toetsen die voor sfeer zorgen. Het is geen album waarop de muzikanten voortdurend proberen indruk te maken met ingewikkelde partijen. De liedjes zijn redelijk toegankelijk en duren meestal niet langer dan nodig. Dat is prettig, al betekent het niet dat ieder nummer evenveel indruk achterlaat.

Een goede start, maar nog geen uitschieter

De opening met de titelsong ‘Kill the Sun’ bevalt me wel. Het nummer zet meteen de toon en laat horen waar Xandria muzikaal naartoe wil. De combinatie van gitaren, toetsen en zang werkt behoorlijk goed. Het is geen nummer dat me meteen van mijn stoel blaast, maar als kennismaking met de band voldoet het prima.

‘Mermaids’ houdt die lijn vast. Ook hier kiest Xandria voor melodie en een overzichtelijke opbouw. Ik merk dat de band liever een goed lopend liedje maakt dan de luisteraar met allerlei muzikale verrassingen om de oren slaat. Dat heeft voordelen, want de muziek blijft toegankelijk. Tegelijkertijd mis ik soms een element dat een nummer echt onderscheidend maakt.

Met ‘Ginger’ krijgt het album wat meer ruimte. Het nummer duurt bijna vijf minuten en laat horen dat Xandria niet uitsluitend korte, eenvoudige songs wil maken. Ook ‘She's Nirvana’ past goed op de plaat. De toevoeging van cello en oosterse percussie geeft het nummer een eigen karakter. Juist op zulke momenten wordt duidelijk dat de band verder kijkt dan de gebruikelijke combinatie van gitaar, bas en drums.

Toch vind ik deze eerste vier nummers vooral degelijk. Ik hoor voldoende goede ideeën om mijn aandacht vast te houden, maar er is geen sprake van een reeks nummers die ik na afloop meteen opnieuw wil horen. Dat klinkt misschien wat streng, maar een album kan best aangenaam zijn zonder dat het een blijvende indruk achterlaat.

De tweede helft

Bij ‘Forever Yours’, het vijfde nummer, zakt mijn belangstelling wat weg. Het liedje is niet slecht, maar het mist voor mij de spanning die nodig is om boven het gemiddelde uit te komen. Ik betrap mezelf erop dat ik minder aandachtig luister. Dat is niet altijd een goed teken, zeker niet wanneer ik een album juist beter wil leren kennen.

‘Casablanca’ weet me vervolgens weer wat meer bij de les te houden. Het nummer heeft voldoende melodie en past goed binnen het geluid van Xandria. Ook ‘So You Disappear’ kan me bekoren. De band blijft dicht bij de gekozen stijl en probeert niet geforceerd te variëren om de aandacht vast te houden. Dat waardeer ik. Ik heb liever een groep die haar beperkingen kent dan een band die halverwege de plaat ineens een heel andere richting inslaat.

Met ‘Wisdom’ kom ik opnieuw bij een nummer dat me minder weet te boeien. De rustige zang en de toetsen zorgen voor sfeer, maar ik mis een sterk vervolg dat het liedje naar een hoger niveau tilt. ‘Isis/Osiris’ maakt eveneens minder indruk. De titel roept verwachtingen op van een avontuurlijk nummer met een exotisch tintje, maar voor mij blijft het resultaat wat aan de vlakke kant.

Gelukkig sluit ‘Calyx Virago’ het album op een behoorlijke manier af. Het is geen spectaculaire finale, maar het nummer past bij de rest en laat de plaat niet met een teleurstelling eindigen. Na tien nummers houd ik vooral het gevoel over dat Xandria een redelijke eerste poging heeft gedaan.

Een debuut dat zijn beperkingen laat horen

Wat ik sterk vind aan Kill the Sun, is de herkenbare muzikale koers. Xandria heeft een duidelijk idee van hoe de band moet klinken. De zang van Lisa Middelhauve vormt een belangrijk onderdeel van dat geluid en de toetsen geven de nummers voldoende sfeer. De productie is verzorgd, zonder dat de muziek daardoor bijzonder krachtig of vernieuwend wordt.

Mijn voornaamste bezwaar is dat een aantal composities te weinig spanning opbouwt. De melodieën zijn vaak aangenaam, maar niet altijd sterk genoeg om lang te blijven hangen. Vooral bij ‘Forever Yours’, ‘Wisdom’ en ‘Isis/Osiris’ had ik graag wat meer ontwikkeling gehoord. De overige nummers doen het beter, al zijn ook dat voor mij geen echte uitschieters.

Ik hoor dan ook duidelijk dat dit een debuutalbum is. Xandria heeft de belangrijkste ingrediënten al in huis, maar moet nog leren hoe die het beste kunnen worden gebruikt. Een goede melodie is één ding; er een nummer van maken dat je na vele luisterbeurten nog steeds wilt opzetten, is iets anders.

Met Kill the Sun levert Xandria een behoorlijke plaat af die vooral interessant is als eerste kennismaking met de band. Ik vind het album aangenaam genoeg om regelmatig te beluisteren, maar het mist de uitschieters die er voor mij een bijzondere plaat van maken. Het is een begin waarop verder gebouwd kan worden, en dat is bij een debuut uiteindelijk geen slechte conclusie.

WAARDERING_ 6,7