Wat me bij de eerste luisterbeurt opvalt, is de combinatie van hoekige gitaren, een losse manier van zingen en teksten die niet altijd even serieus lijken te zijn. Wet Leg maakt indierock die soms tegen postpunk aanleunt, maar de band heeft ook een zwak voor pakkende melodieën. Het klinkt allemaal behoorlijk ontspannen. Ik krijg niet de indruk dat de muzikanten voortdurend bezig zijn om indruk te maken. Ze lijken vooral plezier te hebben in wat ze doen, en dat werkt aanstekelijk.

Een eigenzinnig begin

Het album opent met Being in Love. Het is een kort nummer waarin gitaren en zang meteen de toon zetten. De muziek heeft voldoende vaart, maar ik vind het niet direct het sterkste moment van de plaat. Het is een prima opening, al moet ik nog even wennen aan de wat afstandelijke zang en de eigenzinnige manier waarop de band haar liedjes brengt.

Met Chaise Longue verandert dat. Dit is een van de nummers die me direct bijblijven. De bas en gitaren zorgen voor een stevig ritme, terwijl de gesproken zang en de vreemde tekst het lied een eigen gezicht geven. Het is een nummer dat zich niet gemakkelijk laat vergelijken met doorsnee popmuziek. Ik kan me goed voorstellen waarom juist deze single zoveel aandacht kreeg. De combinatie van een aanstekelijk ritme en droge humor werkt gewoon.

Ook Angelica behoort voor mij tot de hoogtepunten. Het nummer heeft een prettige vaart en een melodie die blijft hangen. Hier hoor ik hoe Wet Leg meer kan dan alleen een grappige tekst over een opvallend ritme leggen. De gitaren klinken fris en de muziek heeft iets ongedwongens. Het is een liedje dat ik zonder moeite nog eens zou opzetten.

Humor en herkenbare ergernissen

In I Don't Wanna Go Out klinkt de tegenzin om de deur uit te gaan bijna als een levenshouding. Ik herken dat gevoel wel. Er zijn van die avonden waarop de bank aantrekkelijker is dan een afspraak waarvoor je jezelf eerst moet oppeppen. Het nummer is aangenaam, maar maakt op mij minder indruk dan de twee voorgangers.

Wet Dream is opnieuw een sterk voorbeeld van de aanpak van de band. Het nummer is energiek, heeft een stevige beat en zit vol speelse opmerkingen. Wet Leg weet een onderwerp dat gemakkelijk flauw kan worden op een luchtige manier te behandelen. De muziek blijft daarbij overeind. Dat vind ik belangrijk, want alleen een grappige tekst is voor mij niet voldoende om een liedje interessant te maken.

Convincing is wat rustiger van karakter en laat een andere kant van de groep horen. De zang krijgt meer ruimte en het nummer bouwt geleidelijk op. Ik vind het een aardige afwisseling, al blijft het voor mij vooral een tussendoortje.

Bij Loving You zakt mijn belangstelling wat weg. Het nummer is niet slecht, maar de melodie spreekt me minder aan en het geheel blijft minder goed hangen. Misschien is het een kwestie van smaak, maar hier mis ik net dat eigenzinnige randje dat de sterkere nummers zo aantrekkelijk maakt.

De tweede helft

Met Ur Mum is de aandacht weer helemaal terug. Het nummer heeft pit, een stevige ritmiek en de nodige brutaliteit. De zang klinkt lekker los en de muziek heeft iets ondeugends. Wet Leg lijkt zich hier weinig aan te trekken van goede manieren, en juist dat maakt het leuk. Voor mij is dit een van de betere nummers van het album.

Oh No en Piece of Shit zijn vervolgens prima voorbeelden van de directe, soms wat rommelige indierock van de band. Ze hebben voldoende energie en passen goed bij de rest van de plaat. Toch blijven ze voor mij iets meer op de achtergrond. Ik hoor dat er zorg aan de composities is besteed, maar ik krijg niet bij ieder nummer de behoefte om het onmiddellijk opnieuw te beluisteren.

Supermarket heeft een wat afwijkende sfeer en vormt een aardige overgang naar het slotstuk. Het is een nummer dat ik best kan waarderen, zonder dat het echt boven de rest uitsteekt.

Dan volgt Too Late Now, voor mij het overtuigende slot van het album. Het nummer begint rustiger en krijgt gaandeweg meer vaart en kracht. Er zit meer beschouwing in dan in de speelsere liedjes. De muziek neemt de tijd en laat horen dat Wet Leg niet uitsluitend op humor en opvallende teksten leunt. Juist die afwisseling maakt dit nummer zo sterk. Ik vind het een mooie afsluiting die me nieuwsgierig maakt naar wat de band nog meer in huis heeft.

Een geslaagde kennismaking

Met Wet Leg heb ik kennisgemaakt met een band die niet alles even serieus neemt, maar haar muziek wel degelijk serieus genoeg behandelt. De gitaren zijn vaak hoekig, de zang is soms bijna achteloos en de teksten zitten vol droge humor. Dat levert een album op dat niet van begin tot eind even sterk is, maar wel een herkenbaar karakter heeft.

Voor mij springen Chaise Longue, Angelica en Too Late Now eruit. Ook Ur Mum en Wet Dream bevallen goed. Loving You vind ik wat minder geslaagd, terwijl de overige nummers voldoende kwaliteit hebben om het album als geheel overeind te houden.

Ik ben dus niet meteen volledig overtuigd door iedere minuut van deze plaat, maar dat hoeft ook niet. Een eerste kennismaking mag best wat ruimte laten voor verdere ontdekking. Wet Leg heeft me genoeg leuke momenten bezorgd om de band nog eens op te zoeken. En dat lijkt me voor een debuutalbum een prima resultaat.

WAARDERING: 7,2