Het debuutalbum Ten Years After voelt voor mij als een interessante start van een band die later veel groter wordt dan hier nog te horen is. Ik hoor een groep muzikanten die vol enthousiasme blues, rock en jazz met elkaar vermengt, maar die tegelijkertijd nog duidelijk zoekt naar een volledig eigen geluid. Daardoor klinkt het album soms wat wisselend, maar juist dat ruwe en spontane karakter maakt de plaat aantrekkelijk. Het is geen perfect meesterwerk, maar wel een album met veel sfeer en energie.

Vanaf de opening met “I Want to Know” hoor ik meteen waar Ten Years After voor staat. Het nummer klinkt losjes, bluesy en levendig. Ik geef deze track een 7. Het is geen spectaculaire opener, maar wel een fijne introductie van de stijl van de band. Vooral Alvin Lee valt direct op met soepel gitaarwerk dat nog vrij gecontroleerd klinkt vergeleken met zijn latere werk.

“I Can’t Keep From Crying, Sometimes” vind ik een van de sterkere nummers van het album en krijgt van mij een 8. Hier hoor ik echt hoe de band traditionele blues combineert met psychedelische rock en lange improvisaties. Het nummer bouwt mooi op en voelt soms bijna hypnotiserend aan. De gitaar van Alvin Lee krijgt veel ruimte, maar ook het orgelspel van Chick Churchill draagt sterk bij aan de sfeer.

“Adventures of a Young Organ” krijgt van mij een 7. Het nummer draait vooral om het toetsenwerk en klinkt speels en jazzy. Ik vind het leuk dat de band durft te experimenteren, al voelt het nummer soms meer als een tussendoortje dan als een volledig uitgewerkt lied.

De cover van “Spoonful” krijgt in de monoversie een 7 en in de stereoversie een 8. Ik hoor hier duidelijk hoeveel plezier de groep heeft in het spelen. De bluesbasis blijft overeind, maar Ten Years After geeft het nummer meer kracht en snelheid dan veel traditionele bluesbands. Vooral in stereo komt de energie beter naar voren.

“Losing the Dogs” en “Feel It for Me” geef ik allebei een 7. Dat zijn degelijke bluesrocknummers die prettig luisteren, maar ze missen voor mij net iets extra’s om echt memorabel te worden. Toch klinkt de band technisch sterk en blijf ik genieten van de losse sfeer.

Een absoluut hoogtepunt vind ik “Love Until I Die”. De monoversie krijgt van mij zelfs een 9. Hier hoor ik een sterke combinatie van emotie, bluesgevoel en muzikaal vakmanschap. Alvin Lee klinkt hier meer ontspannen en melodieus dan op sommige andere nummers. De stereoversie waardeer ik iets lager met een 7, maar het blijft een van de beste songs van het album.

“Don’t Want You Woman” krijgt van mij een 7. Het nummer heeft een lekkere groove en klinkt typisch jaren zestig, maar springt er minder uit dan de sterkste tracks op de plaat.

Het echte hoogtepunt van het album blijft voor mij “Help Me”. Zowel de mono- als stereoversie krijgen een 9. Dit lange nummer laat perfect horen waarom Ten Years After later zo’n beroemde liveband wordt. De improvisaties voelen vrij en spontaan aan zonder volledig stuurloos te worden. Ik hoor blues, jazz en psychedelische rock door elkaar lopen. Vooral de interactie tussen gitaar, orgel en ritmesectie werkt hier geweldig goed.

De bonusnummers maken deze uitgebreide editie extra interessant. “Portable People” krijgt van mij een 7 in beide versies. Het nummer klinkt iets commerciëler en laat horen hoe de band langzaam richting een toegankelijker geluid groeit.

“The Sounds” krijgt tweemaal een 8. Ik vind dit een verrassend sterk nummer met een fijne psychedelische sfeer. Het laat goed horen hoe de groep experimenteert zonder de bluesbasis kwijt te raken.

Ook “Rock Your Mama” en “Spider in My Web” krijgen een 8. Vooral “Spider in My Web” heeft een donkere, bijna hypnotiserende sfeer die goed blijft hangen. Hier hoor ik een band die steeds zelfverzekerder klinkt.

De latere opnames “Hold Me Tight” en “(At The) Woodchopper’s Ball” krijgen van mij eveneens een 8. Vooral “Woodchopper’s Ball” laat de jazzinvloeden van de band sterk naar voren komen. Dat maakt duidelijk dat Ten Years After muzikaal breder denkt dan veel andere bluesrockgroepen uit die tijd.

Wat ik uiteindelijk het meest waardeer aan dit debuut, is de eerlijkheid van het album. Het klinkt niet gepolijst of overdreven commercieel. Ik hoor vier muzikanten die vooral muziek maken omdat ze er plezier in hebben. Soms klinkt het album wat rommelig en niet ieder nummer blijft even sterk hangen, maar de sfeer maakt veel goed.

Ook de productie draagt bij aan die charme. Het warme, rauwe jarenzestiggeluid past perfect bij de muziek. Moderne luisteraars zullen het misschien gedateerd vinden, maar ik vind juist dat het album daardoor authentiek blijft klinken.

Voor mij is Ten Years After geen klassiek meesterwerk van begin tot eind, maar wel een boeiende en vaak sterke bluesrockplaat. Vooral de langere nummers en improvisaties maken indruk. Het album laat duidelijk horen dat de band nog volop in ontwikkeling is, maar juist dat maakt het interessant. Ik hoor hier de basis van de groep die enkele jaren later wereldberoemd wordt dankzij Woodstock en hun explosieve liveoptredens.

WAARDERING: 7,5